آرشیو اسفند ماه 1404

کرد و نه بیشتر، که البته همیشه کار آسانی نیست. این یک نقشه‌ی نقشه‌برداری دولتی از منطقه‌ی دریاچه‌ی شامپلین بود. اگر وقت داشت، می‌توانست آن را با قیمت متوسط ​​پنج سنت از عمو سام تهیه کند؛ اما در واقع، یک دلار برایش تمام دعا شد. بعدازظهری را که تنها در اتاقش گذراند، مشغول مطالعه نقشه بهترین دعانویس شهر بود. تصویر جذاب گوردون از اینکه در یک روز خوب، به‌طور غیرمنتظره‌ای به گروه ملحق شده بود، او را از بررسی آرام و متفکرانه احتمال موفقیت یا شکست طلسم نویس منصرف نکرد. البته، ایده رفتن صدرا به آنجا و جستجوی آنها طلسم با استفاده از شوخ‌طبعی، پشتکار و منابع، به‌شدت با روحیه ماجراجویی او سازگار بود.

اما او نمی‌خواست خیلی امیدوار باشد. او متوجه شد که اگر از تیکوندروگا شروع کنند و در یک خط مستقیم به سمت شمال حرکت کنند، به‌طورکلی در ارتفاعات قرار خواهند گرفت و از آنجا می‌توانند دریاچه و همچنین تقریباً دو مایلی را که بین آنها و آب قرار می‌گرفت، در دید خود داشته باشند. به عبارت دیگر، نقشه او این بود که از دامنه دریاچه شامپلین شروع کند و از خط الراس زمین‌های مرتفعی که به موازات دریاچه و در حدود دو مایلی غرب جادو و طلسمات آن امتداد داشت، عبور کند. او متوجه شد که در طول مسیر، ارتفاعات بلندی کازرون وجود دارد که از آنجا می‌توانند نقشه‌های بسیار خوبی از خط ساحلی و منطقه بین آنها به دست آورند.

اگر اردوگاه در فضای باز باشد، با چند روز پیاده‌روی و کوهنوردی می‌توانند آن را پیدا کنند. اما او متوجه شد که احتمالاً در فضای باز نخواهد بود. تنها اطلاعات قطعی که آنها در مورد محل اردو زدن گروه با آن شروع می‌کردند به شرح زیر بود: قرار بود آنها از تیکوندروگا شروع کنند و به سمت شمال پیشروی کنند. قرار بود آنها در سمت نیویورکی دریاچه اردو بزنند. آنها در نزدیکی دریاچه طلسم نویس باقی خواهند ماند. آنها احتمالاً به شمال پورت هنری که تقریباً پانزده مایل بالاتر از تیکوندروگا بود، نمی‌رفتند. این باعث شد که قطعه‌ای از زمین به جهرم طول پانزده مایل و عرض دو تا سه مایل برای کاوش باقی بماند.

اضلاع طولانی این مستطیل مواج و پوشیده از درخت، به ترتیب توسط خط الراس و امتداد طولانی ساحل دریاچه محدود شده بودند. اما خط الراس پیوسته و مشخص نبود و البته نمی‌توان به آن برای مشاهده دائمی تکیه کرد. در طلسم واقع، برای چشم معمولی، نقشه اصلاً خط الراس دعا را نشان نمی‌داد. اما هری با دنبال کردن خطوط تراز و علائم ارتفاعی، آن طلسم نویس را انتخاب کرد و آن را مانند یک جایگاه باشکوه دید. او به اندازه بهترین دعانویس شهر طلسم کافی از صنایع چوبی می‌دانست که بداند یک جستجوگر باید به مرودشت ارتفاعات برود و این اشتباه را مرتکب نشد که فرض کند کاری که باید انجام دهد، دنبال کردن ساحل است.

او یک طلسم نویس مداد نوکی از گوشش بیرون آورد. این اولین سلاحی بود که استفاده می‌کرد و او ارزشش را می‌دانست. همانجا، در خلوت اتاق دعا خودش، شروع به جستجوی سوزن در انبار کاه کرد. طلسم او می‌دانست که می‌توان برخی چیزها را با استنتاج حذف کرد و بهتر است قبل از اینکه زمین بخورد، آنها را حذف کند. او مستطیل فرضی را طلسم نویس روی نقشه‌اش علامت زد. سپس آن را طوری بررسی کرد که انگار یک صفحه شطرنج است و خودش یک بازیکن. او می‌دانست که احتمال پیدا کردن گروه در انتهای جنوبی مستطیلش بهترین دعانویس شهر که اردو زده بودند، بسیار زیاد است، زیرا وقتی آنها مکانی را که به دنبالش بودند پیدا کردند، چرا باید دورتر راسک بروند؟ رودخانه‌ای در جایی از کوه کینی سرچشمه می‌گرفت و حدود سه مایلی

شمال تیکوندروگا به دریاچه می‌ریخت. به احتمال زیاد آنها در شمال آن نبودند، زیرا چرا نباید در امتداد اولین رودخانه‌ای که به آن می‌رسیدند اردو می‌زدند؟ احتمالاً از جاده دور نبودند. اگر دریاچه را دنبال می‌کردند، دعا کمی پایین‌تر از رودخانه به سمت غرب می‌رفتند طلسم زیرا باتلاقی وجود داشت. اگر این کار را می‌کردند، درست در ارتفاع حدود یک مایلی دریاچه به رودخانه پناه می‌بردند. اگر شرایط آنجا همانطور که او فکر می‌کرد، می‌بود، این مکان دعا کلی اردوگاه آنها را مشخص می‌کرد. زیرا مردم، مانند رودخانه‌ها، مسیر جادو و طلسمات کمترین مقاومت را دنبال می‌کنند. هری با در نظر گرفتن کاری که دکتر برنت انجام می‌داد، در مورد کاری که او انجام می‌داد قضاوت می‌کرد.

دل‌انگیز آن شد. شاهزاده رادیانس، مسحور و مجذوب، به آن نقطه خیره شده و گوش فرا داد. او هرگز چنین صدای شگفت‌انگیزی نشنیده بود. گویی قلبش را از سینه‌اش بیرون کشید تا آن را دنبال کند. چنان مسحور شده بود که در ابتدا فقط به صدا فکر می‌کرد، اما کمی بعد اشتیاق شدیدی وجودش طلسم نویس را فرا گرفت تا بداند از کیست. شاهرود اما درست زمانی که مشتاقانه به دنبال خواننده می‌گشت، صدا شروع به دور شدن از او کرد و در میان درختان ناپدید شد. سپس، با نگاهی به بالا، شعله‌ای خالص و به سفیدی مروارید دید و از شعله، صدای جادویی که قلبش را چنان به تپش انداخته بود، برخاست.

[61]شاهزاده که از دعا خلسه‌ی شگفتی و لذت خود بیدار شده بود، کوشید تا آن را دنبال کند؛ حتی در همین حین، شعله از نظر ناپدید شد. او آن را در جهتی که عبورش را دیده بود، دنبال کرد، اما بیهوده بود. شاهزاده با این حال با عجله به دنبال کسی می‌گشت که بتواند به او بگوید آن را کجا می‌توان پیدا کرد. صدای ضعیف شکستن شاخه‌ها به گوشش خورد طلسم نویس و وقتی به جایی که صدا از آنجا می‌آمد رفت، پری آتش را دید که بوته‌ای درخشان را هرس می‌کرد. او فریاد زد: «به من بگو، کجا می‌توانم لار شعله‌ای را که در آن‌سو می‌خواند، شعله‌ای با دعا صدای شگفت‌انگیز، پیدا کنم؟» پری کارش را متوقف کرد و با کنجکاوی به شاهزاده نگاه کرد.

او به طلسم آرامی پرسید: «مگر می‌شود که تا به حال اسم پرنسس شعله سفید را نشنیده باشی؟» رادیانس پاسخ داد: «من هیچ پرنسسی ندیدم، اما صدایی جادویی شنیدم.»[62] زیبایی‌ای که گویی از شعله‌ای سفید و ناب سرچشمه می‌گرفت. پری آتش پاسخ داد: «آه، این واقعاً پرنسس عزیز ماست. او یک شعله است جادو و طلسمات و باید شعله‌ای باقی بماند تا زمانی که بهترین دعانویس شهر آن شاهزاده بالاخره بیاید و تنها کسی باشد که می‌تواند او را آزاد کند.» سپس داستان طلسمی را که در گهواره بر او انداخته شده بود برای شاهزاده رادیانس تعریف کرد؛ از حجاب شگفت‌انگیزی که دعا در صندوقچه باستانی آن خردمند پنهان بود برایش گفت؛ همچنین استهبان از بسیاری از شاهزاده‌هایی که بیهوده به دنبال دیدن آن بودند تا بتوانند پرنسس را نجات دهند، برایش گفت.

شاهزاده رادیانس فریاد زد: «من هم باید بروم. چه کسی می‌داند، شاید من از آنها دعا خوش‌شانس‌تر باشم. فوراً به من بگویید این خردمند را کجا می‌توان پیدا کرد.» پری با این امید که بالاخره این شاهزاده واقعی باشد، به او گفت[63] دقیقاً به او گفت که چگونه کلبه‌ی خردمند را پیدا کند، و شاهزاده با عجله دور شد. با این حال، هنوز راه زیادی نرفته بود بهترین دعانویس شهر که از شنیدن دوباره‌ی همان صدایی که مدتی پیش او را چنان مسحور کرده بود، لذت برد؛ صدایی که ابتدا آرام و ضعیف بود، اما هر چه پیش می‌رفت، واضح‌تر آباده و قوی‌تر می‌شد.

شاهزاده با اشتیاق، و به سختی جرأت نفس کشیدن داشت، مبادا شاهزاده خانم را بترساند و او را از خود براند، به سمت او شتافت. او در پای یک درخت بلوط بزرگ آتشین آرام گرفته بود و به نظر می‌رسید شعله‌اش با اوج گرفتن یا فروکش کردن موسیقی، کم و زیاد می‌شود. شاهزاده چنان بی‌صدا جلو رفت که قبل از اینکه او متوجه شود، کنارش ایستاد. «شاهزاده داراب خانم! شاهزاده خانم شعله سفید!» او با صدای آهسته فریاد زد، «من اینجام، شاهزاده رادیانس،[64] بیا تا به تو خدمت کنم. بگو که مایلی چنین شود. بهترین دعانویس شهر با شنیدن صدای او، آواز خواندن شاهزاده خانم ناگهان متوقف شد.

او بهترین دعانویس شهر که از ظاهر غیرمنتظره این غریبه برق جادو و طلسمات می‌زد و می‌لرزید، گویی می‌خواست فرار کند. او به او التماس کرد: «نه، مرا ترک نکن. در عوض، به من بگو تا من هم بتوانم تو را از طلسم بی‌رحمانه‌ای که تو را اینگونه اسیر کرده است، نجات دهم.» چنان چهره‌اش از عشقی که صدای او طلسم نویس در قلبش بیدار کرده بود، می‌درخشید، چنان صدای خودش از لطافت به لرزه افتاده بود که سرخی ملایم و گلگونی بر دعا سپیدی شعله جاری شد، گویی در پاسخ. با این حال، او هیچ سخنی نگفت. شاهزاده ادامه داد: «می‌دانم چه باید بکنم.

یک پری به من گفته است. حتی همین الان هم در راه جستجوی خردمند و با خوشحالی آشکار کردن طلسم نقاب عرفانی بودم. آیا به من اجازه می‌دهی بروم؟» او جادو و طلسمات مکث کرد و منتظر ماند طلسم نویس تا شاهزاده خانم صحبت کند.

به هیچ وجه به قدمت بسیاری از کارهای دستی بی‌فایده در امتداد مسیر برای شکل‌های ۱۹۰۷ دعا که در زیر دو نام بریده شده بودند، نبود. همچنین ظاهر کار آن دقت قابل توجهی را که مشخصه برخی از نمونه‌های دیگر بود، نداشت؛ حروف پراکنده و نامنظم بودند. اما خواندن نام‌ها به اندازه کافی آسان بود و تام اسلید، با حضور ذهنی بیشتر از آنچه والن نشان می‌داد، آنها را با صدای بلند و بدون کمترین نشانه‌ای از حیرت یا حتی علاقه خواند. «انسون دیکر یا دایکر—جو گانلی. ها. نمی‌دونم اون یاروها کی بودن، هی؟ شاید چند تا آدم خسته زهک و بهترین دعانویس شهر کوفته.

ند، با نشستن و استراحت کردن من مخالفتی داری؟ این روزا زیاد نمی‌بینمت. اینجا خوب و ساکتی، هی؟» فصل بیست و ششم تام مضطرب است اگر والن ذره‌ای نگران بود که نام دایکر برای تام آشناست، حتماً با صحبت‌های بی‌ربط و شاد تام، که عمداً بی‌ربط بود، این نگرانی برطرف شده بود. اما تام آن شب با باری سنگین بر ذهنش به کلبه برگشت. ند والن، دوست و ناجی‌اش، همان آنسون دایکر بود، از این بابت مطمئن بود. او روی صخره‌ای نشسته بود و با نوه دوست کوچک و قدیمی‌اش در تمپل کمپ، قاتل فراری هنری مریک سوران در کینگستون، صحبت می‌کرد.

اینجا، بر فراز این کوه خلوت، آن بی‌سرپرست رها شده بود و او، تام، او را در حال خیره شدن به مخزن طلسم وسیعی که خانه دوران کودکی‌اش را پوشانده بود، یافته بود. آیا شکی می‌توانست وجود داشته باشد؟ تام فکر نمی‌کرد. او قیافه و چهره کالب پیر را به یاد آورد، همانطور دعا که آنها را در چهره خسته و موقتاً پیر نجات‌دهنده‌اش دیده بود. دیگر به آن فکر نمی‌کرد. اما حالا در پرتو کشف جدید به آن فکر می‌کرد. والن به دنبال آن سابقه کپک‌زده از بازدید از کوه در کودکی گشته بود. و او آشفته شده بود و برای لحظه‌ای به این فکر پیشین افتاده بود که کشف خود را با نزدیک شدن تام پنهان کند.

اوه، در ذهن تام شکی نمی‌توانست وجود داشته باشد. او جو گانلی را می‌شناخت. طلسم نویس روزی را به یاد آورد که با کالب پیر به سمت کمپ تمپل قدم زده بود و در تاریکی از کنار مردی رد شده بودند که پیرمرد فکر کرده بود جو گانلی، همسایه سابق در دهکده قدیمی است. جو گانلی. پس او و نوه‌اش حتماً با هم دوست بوده‌اند. حداقل در کودکی‌شان با هم به بالای کوه رفته بودند. حالا که دعا نام دایکر جوان را که روی سنگ حک شده بود دیده بود، تام سعی کرد به یاد بیاورد کالب پیر درباره گانلی چه به او گفته بود، اینکه او در غرب نیکشهر ساکن شده و ثروتمند شده و برای مادرش پول فرستاده تا با آن خانه جدیدی بسازد.

تام طلسم به یاد آورد که فکر می‌کرده آن مرد جوان لاغر اندام حتماً به طرز استثنایی ثروتمند بوده بهترین دعانویس شهر که چنین کاری کرده است. به یاد آورد که جادو و طلسمات این صحبت‌ها از آنجا شروع شده بود که پیرمرد دمدمی مزاج، یک غریبه لاغر و ژولیده را با جو گانلی اشتباه گرفته بود. و این تقریباً تمام چیزی بود که او از آن حادثه‌ی پیش‌پاافتاده به یاد داشت. حالا اینجا گرمسار همان نام به همراه نام نوه‌اش روی صخره‌ای در قله‌ی کوه حک شده بود. این دو پسر در سال هزار و نهصد و هفت از جادو و طلسمات کوه بالا رفته بودند.

این قبل از قتل بود، قبل از اینکه دره را سیل بگیرد. تام آن شب خوابش نبرد. شوک ناشی از این باور طلسم نویس که والن کسی جز آنسون دایکر فراری نیست، او را بیدار نگه داشته بود. و در پی این کشف، او داستان فاجعه‌ای را که مدت‌ها پیش روستا را شوکه کرده بود، به یاد آورد. چقدر زندگی آن دو پسری که پانزده سال پیش با زحمت از کوه بالا رفته بودند، متفاوت بود. وقتی سد آنها دعا را بیرون راند، یکی به غرب دعا رفت، پیشرفت کرد، ازدواج کرد و برای خانه پول فرستاد. در محیط همیشگی‌اش در دوردست‌ها، آیا هرگز به این فکر می‌کرد که اسمش بر قله کوه اورلوک حک شده باشد؟ و دیگری.

چه گندی به زندگی جوانی‌اش زده بود! پیرمردی مهربان و سخاوتمند را کشت و فرار کرد. او را در بهترین دعانویس شهر جنونی بیهوده و دیوانه‌وار کشت. او را در شور و اشتیاقی گمراه‌کننده که از عشق شایسته‌ی پدربزرگ و مادربزرگش و خانه‌ی دوران کودکی‌اش سرچشمه می‌گرفت، به زمین زد.

«مطمئناً. فکر می‌کنی من آنقدر احمق هستم که بگذارم مالوری دو بار یواشکی از پشت سرم بیاید. نه زیاد! امن است.» «کجا؟» دیگری با احتیاط گفت: «اوه، یه تیکه‌اش بهترین دعانویس شهر اینجا تو جنگل دفن شده. هر وقت بخوایم می‌تونیم ازش استفاده کنیم. خب، مثلاً، خوبه که بدونی پولداری - مشکلی برای پرداخت قبض‌های سنگین نداری. گراش و اون شرور ایرلندی، جیک، نمی‌تونه تکون بخوره چون ما بیشتر از اون چیزی که می‌تونیم بخریم، مشروب می‌خوریم. هووووف! جادو و طلسمات به خودتون برسید!» بقیه داشتند به خودشان به اندازه‌ی لیاقتشان کمک می‌کردند. به ندرت پیش می‌آمد که آن جمعیت چنین فرصتی پیدا کنند، و وظایف دانشجویان ممکن طلسم نویس بود در آن شرایط به هم بریزد.[148] در همین حال، آنها آواز می‌خواندند و فریاد می‌زدند و به سرعت خود را در حالتی بسیار لذت‌بخش قرار

می‌دادند، در واقع، با اشتیاق از هر دقیقه از وقت خود لذت می‌بردند، همانطور که فکر می‌کردند. اما این جور دعا خوشگذرانی‌ها خیلی دوام نمی‌آورد. همانطور که گفتم، طلسم ادواردز کوچولو خوابید! امید می‌رود که خواب چیزهای بهتری را دیده باشد. مری ونس هم جادو و طلسمات ساکت بهترین دعانویس شهر و احمق شد، در حالی که گاس موری عصبانی و بدخلق شد. خیلی زود بول نتیجه گرفت که وقت رفتن به خانه است. هر کسی که به بطری‌های پخش و پلا روی زمین و میز نگاه می‌کرد، همین فکر را می‌کرد. قصرقند در این مرحله از بازی، جیک تسلیم شد. جیک معمولاً یک نمسیس، یک فرد نامطلوب بود، زیرا برای گرفتن امتیاز می‌آمد.

اما بول این بار اهمیتی نداد. مرد با طلسم نویس ترشرویی شروع کرد و به صحنه‌ی طلسم تخریب خیره شد و گفت: «پول می‌خوام. و یه چیز دیگه، می‌خوام بگم که شما رفقا باید شب‌ها اینجا کمتر سر جادو و طلسمات و صدا کنید. من نمی‌ذارم گواهینامه‌ام به خاطر هیچ دانش‌آموزی گرفته بشه. می‌بینی؟» بول در طول این گفتگو با تمسخر به او خیره شد. او پرسید: طلسم «چیز دیگری هم هست؟» «بله، هست. شما رفقا تا وقتی قبض‌هاتون رو پرداخت نکنید، دیگه اینجا نمی‌آیید. این سومین باره که امتحان می‌کنید.» بذارم فرار کنن، و من که طاقت ندارم. جادو و طلسمات به هر حال باورم نمیشه که پول نداری، و من جلوی این کار رو می‌گیرم...» بول با بی‌صبری حرفش بمپور را قطع کرد و گفت: «خفه شوید، گیج شدید! کی از شما جادو و طلسمات خواسته

به آنها اعتماد کنید؟ احمق نباشید! حرفش را قبول کنید و دهنت را ببندید.» این سخنان نه چندان مودبانه در حالی بیان شد که بول سه یا چهار سکه طلای پنج دلاری را با حالتی اشرافی روی میز پرتاب کرد. دعا آن مرد با حرص و طمع به آنها نگاه کرد، طلسم سپس آنها را جمع کرد و از اتاق خارج شد. بول برگشت تا همراهانش را بیدار کند، و در حالی که این کار را مهرستان می‌کرد، پیش طلسم نویس خودش می‌خندید. «بیایید بچه‌ها، بروید بالا و حسابی تلاش کنید.» ادواردز کوچولو که بی‌مقدمه به زمین لگد زده شده بود، غرغرکنان از جا بلند شد.

مری ونس هم می‌خواست با گاس دعوا کند که گاس او را بیدار کرد. اما آن پنج نفر بالاخره شروع کردند و به سمت در رفتند. با این حال، به آن طرف‌تر نرسیدند، زیرا در آنجا با هیکل تنومند جیک روبرو شدند. او به طور خلاصه گفت: «بس کن!» بول پرسید: «حالا چی می‌خوای؟» دیگری دستش را دراز کرد که سکه‌ها در آن بود. دعا گفت: «نمی‌خوامشون.» فنوج بول با تعجب به او خیره شد. او تکرار کرد: «نمی‌خوامشون! به نام خدا، چرا که نه؟» دیگری با لحنی سرزنش‌آمیز گفت: «فایده ندارد.» تأثیر آن دو کلمه بر بول مانند گلوله‌ای بود؛ او در حالی که نفس نفس می‌زد، به دیوار تکیه داد و چشمانش تقریباً از حدقه بیرون زد.

دیگران به طور مبهم متوجه منظور شدند و رنگشان پرید. طلسم نویس چند دقیقه طول کشید تا این فکر طلسم با تمام وحشت وحشتناکش به ذهن بول هریس خطور کند. وقتی متوجه آن شد، با جیغی به جلو پرید. «فایده نداره!» فریاد زد. «خدای من، مرد، منظورت چیه؟» پاسخ صاحب مغازه کوتاه بهترین دعانویس شهر اما مؤثر بود. دستش را در جیبش فرو برد و سنگی درخشان بیرون آورد. آن را به طلا مالید و بالا نگه داشت تا گاو نر بتواند رنگ حاصل را ببیند. «طلا نیست،» گفت. «تقلبی است.» بول دوباره تلو تلو خورد و به دیوار چسبید. تقلبی! تقلبی! حالا همه چیز را می‌دید! می‌دید که چرا مالوری تسلیم شده بود! می‌دید که او - بول هریس - چه احمقی بوده است!

شد. «وای خدای من، من یه کبریت دارم!» لحظه‌ای در حالی بهترین دعانویس شهر که دیگران با نگرانی دورش حلقه زده بودند، در جیب‌هایش به دنبال آن شیء گرانبها گشت. یک کبریت! یک کبریت! باورشان طلسم نمی‌شد. رابینسون کروزوئه هرگز تا این حد از آن شیء کوچک با سپاسگزاری استقبال نکرده بود. [32]دیویی با ترس و لرز آماده شد طلسم تا آن را روشن خنج کند. تک تک آنها از آن لحظه وحشت داشتند؛ هرچند تاریکی وحشتناک بود، اما می‌توانست پوششی سیاه برای چیزهای وحشتناک‌تری باشد. درست زمانی که داشت این کار را می‌کرد، مارک بازویش را گرفت؛ اما نه به این دلیل.

او پیشنهاد داد که برای روشن نگه داشتن آن آتش گرانبها، کاغذهایی آماده داشته باشند. ایده خوبی بود و آنقدر محبوب شد که کشیش، طلسم نویس سرشار از روحیه فداکاری، حتی صفحات عنوان خالی کتاب دانای خود را پاره کرد تا در آن مشارکت کند. و سرانجام دیویی چراغ را طلسم نویس روشن کرد. خوشبختانه کبریت خوب بود. لحظه‌ای سوسو زد و خش‌خش کرد، انگار که از سوختن مردد بود، در حالی که بچه‌ها از تعجب نفس نفس می‌زدند. سپس ناگهان شعله‌ور شد و با وحشت به اطرافشان خیره شدند. [33] فصل فراشبند چهارم. یک کشف وحشتناک. واقعاً چه حجمی جادو و طلسمات از کبریت می‌تواند از بین برود! این یکی اسرار آن غار شگفت‌انگیز را حل نکرد، اما بخش عمده‌ای از وحشت کاوشگران را از بین برد.

مثلاً نشان داد که آن چیز دعا پشمالو که مارک قسم خورده بود زنده است، یک صندلی معمولی با روکش مخمل بود! آن هفت نفر وقت نداشتند به این حرف بخندند؛ آنها آنقدر سرگرم خیره شدن بودند که نور ضعیف نمی‌توانست به انتهای دیگر منظره‌ی درازی که بهترین دعانویس شهر می‌دیدند برسد، و هیچ‌کدام از روزنامه‌هایی که با عجله روشن کرده بودند هم نمی‌توانستند صفاشهر ببینند. اما این باعث شد که نگاهی اجمالی به صحنه‌ای بسیار شگفت‌انگیز بیندازند. این غار واقعاً جای شگفت‌انگیزی بود. فرشی که دیدند تقریباً طلسم نویس تمام کف را پوشانده بود. صندلی‌ها و سایر اثاثیه پراکنده بودند. بهترین دعانویس شهر چند پرده از دیوارهای سنگی آویزان بود.

چراغ‌های آویز از سقف گنبدی دیده می‌شد. در دوردست‌های تاریک، حتی یک میز هم وجود داشت - میزی با ظروف سفید براق روی آن. و سپس نور دعا شروع به سوسو زدن کرد. [34]مارک به سرعت برق آن را گرفت و به سمت یکی از چراغ‌ها جادو و طلسمات دوید. او درست به موقع بود. او پرده را کنار زد و فتیله را لمس کرد. لحظه‌ای بعد آنها در نوری درخشان و شفاف ایستاده بودند که تا دورترین اعماق آن مکان می‌تابید. هفت نفر از عوامِ جسور در مرکز، زیر چراغ ایستاده بودند و از آنچه می‌دیدند، کاملاً شگفت‌زده شده بودند. کوار همین فکر از ذهن همه طلسم آنها می‌گذشت.

این شکوه و جلال حتماً متعلق به کسی است! آن ظرف‌ها آن بالا برای صرف غذا چیده شده بودند! و صاحبش - کجا بود؟ فرض کنید او باید بیاید و آنها را آنجا پیدا کند؟ سرخپوست نگاهی حسرت‌بار به دریچه‌ای جادو و طلسمات که به آزادی بیرون منتهی می‌شد، انداخت. احتمالاً عاقلانه‌ترین راه برای آنها فرار عجولانه بود. گیر افتادن در آنجا توسط مردان ناامید واقعاً وحشتناک بود! اما جادو و طلسمات کنجکاوی آنها را به ادامه راه ترغیب می‌کرد. این یک راز باشکوه بود - رازی که ارزش حل کردن داشت. تقریباً به یک افسانه تبدیل شده بود؛ فقط لامرد به یک شاهزاده خانم افسون شده نیاز بود.

حالا، اینکه آیا اگر آن طلسم یک اتفاق نمی‌افتاد، آنها آنقدر جسور بودند که بمانند و اطرافشان را نگاه طلسم نویس کنند یا نه، غیرممکن است بگوییم. تگزاس، در حالی که با کنجکاوی به اطرافش نگاه می‌کرد، چشمش به یک شیء آشنا روی نیمکت افتاد تا[35] به یک طرف، بهترین دعانویس شهر و او به جلو جادو و طلسمات پرید و آن را گرفت. او با عجله به آن خیره شد و فریادی از شادی سر داد. یک هفت‌تیر بود! کالیبر چهل و چهار، و فشنگش هم پر بود! هیچ قدرتی روی زمین نمی‌توانست تگزاس را در آن زمان تکان دهد؛ او اسلحه داشت؛ بعد از طلسم آن در خانه بود و نه از انسان می‌ترسید و نه از شیطان.

«بذارین بیان!» فریاد زد. «می‌رم بگردم.» او با گام‌های بلند به جلو رفت، مارک در کنارش بود و بقیه هم به دنبالش، با دقت به هر گوشه و کناری نگاه می‌کردند. یک چیز قطعی به نظر می‌رسید. هیچ‌کس آن اطراف نبود. غار انواع و اقسام راهروها و گوشه و کنارها را داشت، اما هر چه جستجو می‌کردند، نه روحی می‌دیدند و نه صدایی می‌شنیدند.

آواره‌ها را به هر کسی که در فاصله‌ی شنوایی‌اش بود، رساند. ناقوس‌های روستای مجاور به این سر و صدا پیوستند و جادو و طلسمات شیپورهایی که از صخره‌های دوردست به گوش می‌رسیدند، این خبر شاد را اعلام می‌کردند. زحمتکشان دامنه‌ی کوه این خبر را شنیدند و شادمان شدند. از صخره‌هایی که پژواک‌ها در آن زندگی طلسم نویس می‌کردند، فریادهای پی در پی می‌آمد و خیلی زود زنان روستا که با طلسم مادر پریشان حال تماشا می‌کردند و در کار مردان کمک می‌کردند، با عجله از مسیر بزها پایین آمدند تا به ارسنجان مسافران خوشامد بگویند و از بازگشت ایمن آنها شادمان شوند. مردان یکی پس از دیگری هنگام بازگشت از دامنه کوه به آنها طلسم نویس پیوستند، تا اینکه گروه بزرگی در مزرعه پر از شکوفه جمع شدند تا داستان ماجراجویی‌های خطرناک کودکان را بشنوند.

آنها در همین حال ایستاده بودند که خورشید پشت تپه‌های غربی فرو رفت و فرشته بار دیگر مردم روستا را به دعا فراخواند. همسایگان و دوستان با قلب‌های سپاسگزار و سرهای خم، از خداوند به خاطر رحمت‌هایش سپاسگزاری کردند، سپس به سمت آتشدان‌های خود پراکنده شدند و مادر و فرزندان شاد را با هم تنها گذاشتند. وقتی دوباره وارد بهترین دعانویس شهر آشپزخانه‌ی خانه‌ی قدیمی شدند، فاخته‌ی کوچک چوبی از در چوبی کوچکش بیرون پرید و هفت دعا بهترین دعانویس شهر بار فریاد زد «فاخته». و وقتی شامشان سروستان را خوردند و بچه‌ها جادو و طلسمات کنار اجاق بزرگ نشستند و دوباره برای مادرشان از چوپان پیر و عقاب و همسر کشاورز بهترین دعانویس شهر و تمام اتفاقات سه روزشان در کوهستان تعریف کردند، فاخته پانزده دقیقه‌ی تمام صبر دعا کرد تا بالاخره بتواند تصمیم بگیرد که وقت خواب

را به آنها یادآوری کند. سپس دوباره سرش را بیرون آورد و هشت بار با حالتی هیستریک فریاد زد «فاخته». حتی در آن زمان هم آنها در مورد پدر و فریتز که در دوردست‌ها در کوه‌های آلپ بودند و اینکه چقدر خوشحال بودند خرامه که از خطرات و اضطراب‌هایی که تازه از سر گذرانده بودند، بی‌خبر بودند، صحبت می‌کردند. مادر بالاخره از جایش بلند شد و گفت: «خدای من! وقتی ما خوشحالیم، چقدر زمان زود می‌گذرد! از جادو و طلسمات دعا ساعت خوابت خیلی گذشته و حتماً خیلی خسته‌ای. همین الان باید حرف زدن را تمام کنیم!» بچه‌ها را به طبقه بالا فرستاد، آنها را طلسم در رختخواب خواباند، به دعاهایشان گوش داد و شب بخیر گفت.

سپس به آشپزخانه برگشت، بلو را نوازش کرد، چرا در آستانه در خواب عمیقی بود، به ماه که از بالای قله ریگی بالا می‌آمد نگاه کرد، در را محکم بست، وزنه‌ها را بالا کشید تا ساعت را کوک کند و شمعش را برداشت و خودش به طبقه بالا رفت تا بخوابد. وقتی بالاخره صدای قدم‌هایش قطع شد و خانه برای شب ساکت شد، فاخته سرش را بیرون آورد و به آشپزخانه‌ی اوز ساکت نگاه کرد. نور ماه از پنجره‌ی شرقی به طلسم داخل می‌تابید، موش کوچک از سوراخش بیرون می‌خزید و سایه‌ها در طلسم نویس گوشه و کنار با هم زمزمه می‌کردند.

فاخته با خودش گفت: «در کل، فکر می‌کنم از پس این کار خیلی خوب برآمده‌ام. همه دوباره خوشحالند و حالا می‌توانم خودم کمی استراحت طلسم کنم. سه روز گذشته با مسئولیت‌هایی که داشتم، برایم خیلی خسته‌کننده بوده است.» او نه بار صدا زد: «کوکو»، سپس در چوبی کوچک با صدای تق‌تق بسته شد و او نیز به خواب رفت. در این نقشه، لوله در بیرون خانه نصب شده قیر است و دارای یک دریچه با توری باز درست آن سوی کمد زیرزمین و یک لوله تهویه است که بالای لبه بام سقف قرار دارد. چه لوله خاکی در داخل ساختمان نصب شود و چه در خارج از آن، باید کاملاً گازبند باشد و در این آزمایش نمی‌توان خیلی دقیق بود.

در آزمایش لوله خاکی که در نقشه نشان داده شده است، ساده‌ترین روش این است طلسم نویس که آشکارساز یا فشارسنج را در شبکه تله ۳ قرار دهید، لوله لاستیکی را روی شبکه قرار دهید و یک اتصال محکم با خاک رس ایجاد کنید. سپس بالای لوله تهویه را ببندید و آب را در محفظه بالایی بریزید، اگر اتصالات محکم باشند، مایع درون آشکارساز ناگهان بالا می‌آید و سپس با خروج آب از تله، پایین می‌آید که نشان می‌دهد لوله خاکی محکم است، اما اگر محکم نباشد، مایع بالا نمی‌آید. اگر تله‌ای در پایین وجود نداشته باشد ۲۰برای لوله خاکی، لازم است که طلسم نویس تا محل زهکش حفاری شود تا قسمتی از لوله برداشته شود و دهانه زهکش برای آزمایش با خاک رس آب‌بندی شود.

که به زودی متوجه شدیم، تعداد مردان باقی مانده به اندازه‌ای بود که دختر را دچار اضطرابی حتی بیشتر از آنچه تا آن زمان تحمل جادو و طلسمات کرده بهترین دعانویس شهر بود، کند. وظیفه دفن اجساد بلافاصله توسط صنعتگران، معدنچیان و کشاورزان انجام شد، که تعداد بیشتری از آنها نسبت به طبقات بالاتر زنده مانده بودند. این کار برای جلوگیری از طاعون ضروری بود و به دستور آما، تمام اجساد به غار بزرگی در شمال دره منتقل و در آنجا دفن شدند و پس از آن دهانه آن کاملاً مهر و موم شد. کاهنه به کاتالات خبر داد اقبالیه که مراسم تدفین را در غار انجام دهد، اما او هیچ پاسخی نداد و شخصی پایین‌تر از خود را برای طلسم نویس انجام مراسم تدفین منصوب کرد.

آما با شنیدن این خبر، پیکی را فرستاد و از کاهن اعظم خواست که فوراً در مراسم تدفین او شرکت کند؛ اما او این دستور را نادیده گرفت. این رفتار چنان غیرمعمول، چنان سرکشانه و آزاردهنده بود که کاهن اعظم بسیار عصبانی شد و به وابا پاگاتکا دستور داد تا کاتالات را دستگیر کرده و به حضور او بیاورد. کاپیتان با احترام تعظیم کرد، اما گفت: ۳۱۶ «من قادر طلسم به انجام این کار نخواهم بود، اعلیحضرت. کاهن اعظم داستان‌های عجیبی برای مردم ما تعریف کرده است و این داستان‌ها مردم را علیه شما برانگیخته است.» شریفیه او با خشم فریاد زد: «علیه من - کاهنه اعظم خورشید، طلسم طلسم حاکم عالی‌رتبه دره تچا!» «با این حال، اعلیحضرت،» پاسخ آرام بود.

پولس که در آنجا بهترین دعانویس شهر حضور داشت گفت: «پس دستگیری این کاهن یاغی حتی بیش از پیش ضروری است.» پاگاتکا ساکت ماند. آما گفت: «وابا، هر چه دستور می‌دهم انجام بده.» او پاسخ داد: «افراد من از من اطاعت نخواهند کرد.» چاکا پرسید: «پس ارتش شورش کرده است؟» پاگاتکا اعلام کرد: «تمام دره علیه کاهن اعظم شورش کرده بهترین دعانویس شهر است.» او افزود: «متاسفم؛ من خودم جادو و طلسمات این داستان‌ها را باور نمی‌کنم؛ اما مردم همه طرف کاتالات را گرفته‌اند و فقط من ناتوانم.» وقتی آبیک از کاپیتان پرسیده بهترین دعانویس شهر شد که داستان‌ها چیست، او چیزی نگفت، بنابراین جادو و طلسمات بالاخره آما او را مرخص کرد.

۳۱۷ سپس با چهره‌ای رنگ‌پریده و وحشت‌زده رو به ما کرد و پرسید که بهترین دعانویس شهر آیا چیزی طلسم نویس از این موضوع می‌دانیم یا نه؛ اما البته ما هم به اندازه خودش بی‌اطلاع بودیم. هیچ‌کدام از کاهنه‌ها هم از بانویشان داناتر نبودند. در حالی که آما در کاخ خود منزوی شده بود، جایی که از آنجا تلاش می‌کرد دستوراتی برای از بین بردن مردگان و رفاه پادشاهی الوند آسیب‌دیده‌اش صادر کند، کاتالات پیر از ناامیدی و اندوه مردم سوءاستفاده کرده بود تا آنها را به شورش علیه دختر تحریک کند. این موضوع ما را خیلی متعجب نکرد؛ ما از همان ابتدا این مرد را به درستی ارزیابی کرده بودیم.

یکی از کاهنان، برادری داشت که جوانی باهوش و مؤمن بود و پیشنهاد داد که او را برای کسب اطلاعات در مورد توطئه‌ای که در جریان است، بفرستند. آما از این پیشنهاد مطلع شد و پسر به مأموریتش فرستاده شد. او کمی بیش از یک ساعت بعد با این خبر برگشت که کاتالات همان صبح جلسه‌ای از تچا را در تئاتر دعا تشکیل داده است و شهروندان از قبل به آنجا هجوم آورده بودند. کاهنه اعظم اعلام کرد: «من هم خواهم رفت.» ۳۱۸ پاول گفت: «بهتر است نروی، آما. بگذار گروه ما برود و با خبر از نقشه کاتالات به تو برگردد.» «نه،» او قادرآباد با دعا لحنی مثبت پاسخ داد، «آنها ممکن است مانع بازگشت شما شوند، این یاغیان.

من اصلاً نمی‌توانم این را درک کنم، دوستان من. آیا تچا تا به حال مردمی وفادار و مطیع قانون بوده است؟ وظیفه آنها اطاعت از طلسم نویس من، به عنوان حاکم عالی موروثی آنها، از نسل اولین آما که تا به حال در این دره سلطنت کرده است، است. اینکه کاتالات جرأت کند از من سرپیچی کند، به اندازه اینکه مردم من از او در شورشش حمایت می‌کنند، عجیب نیست. آیا من وظیفه خود را در این دوران سخت به طلسم طور کامل انجام نداده‌ام؟ آیا می‌توان به حق از من چیزی خواست؟ اما با این حال، من در دره تچا برتر هستم! کلام من به اندازه خود قانون قدرتمند است، زیرا این قانون است .» داشت عصبانی می‌شد و دعا من زیاد سرزنشش نمی‌کردم.

از سکنه کرده است. ظاهراً هیچ چیز برای گفتن سرنوشت این نژاد قدرتمند ناپدید شده باقی نمانده است. مایاها، خرافاتی، از اشغال شهرهای مرمری می‌ترسیدند. آنها دیوارها را خراب کردند و از مصالح آن برای ساختمان‌های بی‌کیفیت خود استفاده کردند. اکنون به ندرت اثری از تمدن باستانی تچا باقی مانده است. با این حال، به گفته چاکا، بقایای آن قوم شگفت‌انگیز هنوز هم دعا وجود جادو و طلسمات دارد، تقریباً به همان شکلی که شش هزار سال پیش وجود داشت؛ دعا و هر چقدر هم که عجیب به نظر برسد، در شهری پنهان در کوه‌های یوکاتان ساکن است.» ۴۴ کمی از سخنرانی تاریخی خسته طلسم نویس شده بودم؛ اما حالا می‌فهمیدم که چرا آلرتون آن را تعریف برازجان کرده بود.

قبیله‌ای از آتلانتیسی‌ها طلسم با قدمت شش هزار سال و زندگی در شهری پنهان در یوکاتان! بله؛ در این زمان همه ما به اندازه کافی مصمم بودیم. به نظر می‌رسید یک داستان عاشقانه‌ی پریان است، اما کلمات با دقت و تأمل بیان شده بودند. نگاهی به چاکا انداختم؛ نگاه جدی روی صورت مایا، تأیید کاملی بود طلسم بر اینکه او حداقل به حقیقت این گفته‌ی شگفت‌انگیز چهارباغ اعتقاد دارد. ۴۵ آقای آلرتون ادامه داد: «این بقایای تچا هرگز توسط اسپانیایی‌ها کشف نشد و حتی بسیاری از قبایل مایا تا به امروز از حضور آنها در یوکاتان بی‌اطلاع هستند. مطمئناً صاحبان املاک مختلفی که در دشت‌های غرب و شمال بهترین دعانویس شهر پراکنده شده‌اند، هرگز از شهر پنهان چیزی نشنیده‌اند.

اما آتکایما، وارث ایتزا، قرن‌ها از این شهر پنهان آگاه بوده و این راز را حتی از مردم خود نیز پنهان کرده است. در ازای این حمایت، تچا به حاکمان ایتزا قدرت‌های خاصی داده طلسم نویس است که آنها را قادر ساخته است در شهر بابک برابر همه حملات به قلمرو خود مقاومت کنند و تا به امروز آزاد و فتح نشده باقی طلسم بمانند.» «تعداد زیادی از نژاد باستانی تچا وجود ندارد و آنها چنان در کوهستان‌های خود منزوی زندگی می‌کنند که هیچ چیز قطعی در مورد آنها مشخص نیست. وقتی پدر چاکا جوان بود، او به همراه گروهی از پیروانش، ناخودآگاه به قلمرو تچا حمله کرد و از کوهی در نزدیکی پناهگاه مقدس آنها بهترین دعانویس شهر بالا رفت.

آتکایما و مردانش فوراً دستگیر و به شهر پنهان برده شدند، جایی که همه به جز حاکم ایتزاکس نابود شدند. او پس از ادای سوگند رسمی، اجازه یافت به میان طلسم قوم خود بازگردد تا با استفاده از اقتدار خود بتواند از هرگونه طلسم نویس تجاوز بیشتر از سوی رعایای خود جلوگیری کند.» ۴۶ «وقتی چاکا به سنی رسید که این چیزها را بفهمد، پدرش، آتکایما پیر، این داستان را برای بیدستان او تعریف کرد و در عین حال، وقتی که او به نوبه خود حاکم ملتش شد، از او خواست که از تچا در برابر کشف یا آزار و اذیت محافظت کند.

چیزی که چاکا به ویژه به یاد دارد، توصیف پدرش از ثروت عظیم شهر پنهان است، جایی که خیابان‌ها به معنای واقعی کلمه با طلا پوشیده شده بودند و همه زیورآلات و ظروف از همان فلز گرانبها بودند. جواهرات قرمز درخشان، احتمالاً یاقوت، به اندازه سنگریزه در جاهای دیگر جادو و طلسمات رایج به نظر می‌رسیدند. ایتزاکس‌ها مردمی ساده هستند که به طلا یا جواهرات اهمیت کمی می‌دهند، بنابراین گنجینه تچا هرگز آنها را وسوسه نکرده است.» «و حالا، آقایان، فکر می‌کنم از این گفتگوی کوتاه، ماجرایی را که من و چاکا آغاز کرده‌ایم، درک خواهید کرد. دوستم مرا به سوی قومش، ایتزاکس، راهنمایی خواهد کرد و از جادو و طلسمات آنجا به شهر پنهان تچای باستانی خواهیم رفت و تا جایی مهرگان که می‌توانیم دعا گنج جمع خواهیم کرد.» نفس عمیقی کشیدم، در حالی

که من، آرچی و جو به چشمان یکدیگر خیره شده بودیم. چقدر عجیب به نظر می‌رسید که درست در این برهه، زمانی که فکر می‌کردیم از جستجوی بخت و اقبال برای همه چیز دست کشیده‌ایم، این داستان جذاب ناگهان برای ما تعریف شد. مشتاق بودیم بدانیم در ادامه چه اتفاقی خواهد افتاد، زیرا واضح بود که اگر آلرتون، همانطور که اشاره کرده بود، از ما کمک نمی‌خواست، این همه چیز را به ما نمی‌گفت. ۴۷ عمو نابوت در حالی که با ناراحتی روی صندلی راحتی‌اش جابجا می‌شد، ناله‌ای کرد. عمو پیرمرد شجاعی است و جادو و طلسمات اهل ماجراجویی هم هست؛ اما دارد پیر می‌شود و آنقدر پول دارد که دیگر نسبت به جستجوی گنج طلسم نویس بی‌تفاوت نباشد.

خانم استراون سال‌ها از صبح تا شب، دو بار در روز، لباس‌های شهر را می‌شست و همه دعا لباس‌ها دست‌نخورده برمی‌گشتند. پسرهایش قبلاً با فرغون برای شستشو به خانه ما می‌آمدند. حالا با ماشین می‌آیند. او ماشین را خریده بود. در آن زمان ماشین خیلی بی‌فایده بود، اما از آن مراقبت کردند تا خوب شود و من...[صفحه ۲۰۸]شنیده‌ام که بهار آینده قرار است آن را با یک ماشین جدید عوض کنند... چرا می‌گویم ماشین؟ چون ماشین هم همین‌طور است. ماشین یک ماشین است و ما با آن طلسم نویس مثل ماشین گلبهار رفتار می‌کنیم. اکثر مردم ما نمی‌توانند برای نجات جانشان یک خرچنگ را بهترین دعانویس شهر تکه‌تکه کنند، اما باید جادو و طلسمات ببینید که چطور از پوسته یک ماشین عبور می‌کنند.

جادو و طلسمات خیلی از آمریکایی‌ها ماشین‌های سیار با شصت و هفت لایه لاک می‌خرند و وقتی جادو و طلسمات خیلی دیر متوجه می‌شوند که این ماشین‌ها هم مثل هر ماشین دیگری سنگدان دارند و باید به آنها رسیدگی می‌شد، شوکه و غمگین می‌شوند. گفتم صد ماشین در هومبورگ هست. اشتباه کردم. نود و نه ماشین و یک ماشین دیگر وجود دارد. خانواده‌ی پی‌لی صاحب ماشین هستند. آن را در نیویورک خریده‌اند، شش هزار دلار برایش پرداخته‌اند، و یک راننده هم برای رساندنشان به خانه آورده‌اند، و از آن زمان گناباد تاکنون زیر سلطه‌ی او بوده‌اند. او ...[صفحه ۲۰۹]تنها راننده‌ای که تا به حال زنده و در اسارت به هومبورگ آورده شده بود، و تمام شهر با نهایت دقت او را بازرسی کردند.

او بهترین راننده‌ی ثابتی بود که تا به حال دیده بودم. به نظر می‌رسید که آن ماشین را به عنوان یک بنای یادبود در نظر می‌گیرد و از ایده‌ی جابجایی بهترین دعانویس شهر آن طلسم از جایی به جای دیگر شوکه شده بود. ماشین خیلی گران بود که سم گیلی، دکتر خودرو محلی ما، به آن دست نمی‌زد، و به نوعی به نظر می‌رسید راننده هیچ‌وقت نمی‌تواند آن را آنقدر سرحال چناران نگه دارد که به بهترین دعانویس شهر خانه‌ی خانواده‌ی پیلی برود و خانواده را بیرون ببرد. با این حال، او زیاد در اطراف شهر می‌دوید، آن را تنظیم و امتحان می‌کرد، و از آنجایی که آدم خوش‌برخوردی بود، بعضی از ما همیشه با او می‌رفتیم.

در واقع، تقریباً همه آن تابستان سوار ماشین پیلی می‌شدند به جز خانواده‌ی پیلی. ورت پیلی معمولاً وقتی با راننده‌اش به گردش طلسم نویس می‌رفتم، جلوی من طلسم را می‌گرفت و می‌پرسید که آیا می‌توانم آن را تعمیر کنم تا او را هم با خودم ببرم، اما من هرگز ریسک نمی‌کردم.[صفحه ۲۱۰]گذشته از این، اگر موقع اسب‌سواری، دوستی را هم با خودت ببری، سخاوت پسر را زیر سوال می‌برد. بیشتر ماشین‌های ما از ماشین‌های مسافرتی هزار و پانصد دلاری گرفته تا ماشین‌های کوچک پانصد دلاری، متفاوت هستند؛ و سرخس از وقتی که آمده‌اند، زندگی در هومبورگ دو برابر جالب‌تر شده است. آن‌ها مایه‌ی تفریح، هیجان، سرگرمی و مایه‌ی غرور شهر ما هستند.

باشگاه چکر زمستان گذشته منحل شد زیرا اعضا بر سر ماشین‌های خودران دعوا می‌کردند و دعا من می‌دانم که در انجمن‌های مبلغان زن و باشگاه‌های عصرگاهی، دعا کیفیت‌های سواری مقایسه‌ای ماشین‌های مختلف شهر، بحث در مورد ظاهر و سبک ماشین‌ها را به موضوعی بحث‌برانگیز تبدیل کرده است. برای مدتی در طول مبارزات انتخاباتی ویلسون، به نظر می‌رسید که سیاست قرار است در شهر جایگاهی پیدا کند، اما برخی از علاقه‌مندان، یک اسکادران پرنده از ماشین‌ها را برای تبلیغ انجیل دموکرات‌ها سازماندهی کردند و[صفحه ۲۱۱]بعد همه چیز تمام شد. همه به داخل اسکادران هجوم بردند و سفرهای درون منطقه به سفرهایی با قابلیت اطمینان تبدیل شد، و در لردگان هر ایستگاه یک سخنران تنها شهروندان آزاد را با تعرفه خطاب قرار می‌داد و شهروندان آزاد را با جدیت و حرارت فراوان در

مورد مگنتوها، فنرها و لاستیک‌ها مورد بحث قرار می‌داد. هر وقت یک ماشین جدید به شهر می‌آید، کسب و کار همیشه برای نصف روز تعطیل می‌شود. ممکن است جادو و طلسمات از قبل دوازده تا از همان جادو و طلسمات برند وجود داشته باشد، اما این هیچ فرقی نمی‌کند. ما متخصص هستیم، آموزش دیده‌ایم که سایه‌های ظریف‌تر کمال را تشخیص دهیم، و تا زمانی که هر ماشین جدید را که در تپه گلی چهار مایلی جنوب شهر قرار دارد، ندیده باشیم و با آن از چهارراه QB & C. و سایر مکان‌هایی که چشمه‌های بدی دارند عبور نکرده باشیم، نمی‌توانیم ذهنمان را روی کارمان متمرکز کنیم.

زمانی بود که یک نوزاد جدید می‌توانست به هومبورگ بیاید و توجه شهر را برای یک هفته جلب کند. اکنون اگر آگهی تولدش شلوغ نباشد، نوزاد

می‌کنیم که به عنوان دوست دادگاه ، نیت ما را به دادگاه اعلام می‌کند؛ اما اینکه آقای ام.نالی چگونه این نیت را کشف کرد، برای ما گیج‌کننده است، زیرا آقای ام.نالی، با تمام دانش و توانایی‌های حقوقی‌اش، جادوگر نیست. پس منتظریم از این آقا بشنویم که با چه مجوزی، او که در طرف دیگر استخدام شده بود، در غیاب وکیل یا نماینده صاحب این روزنامه، متعهد شد که نیت ما درچه را به دفتردار اعلام کند؟ ما فکر می‌کنیم که رفتار آقای ام.نالی، در این مورد، در رابطه با بقیه این روند عجیب، با این موضوع مرتبط است. روزنامه‌های دوبلین در ۱۸ سپتامبر ۱۸۱۸ گزارش داده‌اند که برخی از جادو و طلسمات اقدامات قانونی توسط عوامل تئاتر کرو استریت برای بازیابی حقوقشان آغاز شده است.

تظاهر متکبرانه مک‌نالی برای اینکه خود را مردی شریف نشان دهد، به طرز خنده‌داری قابل توجه است. او وکیل مستاجر، فردریک دبلیو. جونز، بود. آقای مک‌نالی - خب، جناب، شما فرض می‌کنید که حرفه شما یک شغل بسیار محترم و جنتلمنانه است - به همان اندازه محترمانه که شغل من به عنوان وکیل دادگستری. حالا، جناب، بگذارید از شما بپرسم، آیا شما یک خدمتکار راوند نیستید؟ آقای گلدستون - مطمئناً. من خودم را خدمتگزار آقای جونز و عموم مردم می‌دانم. اما مرجعی بالاتر از من وجود دارد، زیرا طلسم نویس طلسم نویس لرد صدراعظم انگلستان در بررسی امور تئاتر دروری-لین اعلام کرد که همه دعا اجراکنندگان خدمتگزار هستند و باید قبل از هر طلبکار طلسم دیگری حقوقشان پرداخت شود.

جناب شهردار فوراً دستور دادند که آقای گلدستون پولش را بپردازد. آخرین پرونده مهمی که مک‌نالی در آن نقش داشت، پرونده قاتلان گروه وایلد گوس لاج در داندالک بود. این پرونده، که ماهیتی بسیار تراژیک دارد، با قلم قدرتمند کارلتون با جذابیتی هیجان‌انگیز نوشته شده است. «از گور تا خوشبختی» مسیر او را در مدار مشخص می‌کرد. الف[صفحه ۲۰۶] چارلز فیلیپس نگاهی اجمالی به «خس و خاشاکی» که مک‌نالی را در محل حادثه تعقیب می‌کرد، نشان می‌دهد. این یک رسم رایج بین دانش‌آموزان سال سوم بود که با وادار کردن او به قهدریجان شمردن مبالغ هنگفتی که با «رابین هود» به دست آورده بود، از غرورش سوءاستفاده می‌کردند.

روند شوم از این قرار بود. آنها ابتدا او را وادار می‌کردند که مبلغ کل را تعیین کند؛ و سپس، با فریب دادن او به جزئیات، او همیشه، در شب سوم و با حق چاپ، مبلغ اصلی را پنج برابر می‌کرد. با این حال، وای بر آن موجود زنده که آنقدر بدشانس بود که در این شیطنت لو رفت. او با تپانچه‌اش آماده بود. فیلیپس همچنین «مک» را فردی توصیف می‌کند که همیشه در روایتش از چگونگی از دست دادن شست‌هایش متفاوت بوده است، و اینکه یک شب، دعا خسته و گیج از سوالات مکرر در مورد این موضوع،[513] بالاخره فریاد زد: «نمی‌دانم داران چطور آنها را از دست دادم!» به نظر من «مک» خیلی خونسرد و حیله‌گر بود که گول نخورد.

فیلیپس، به عنوان یکی از برجسته‌ترین همکاران بهترین دعانویس شهر هیئت کاتولیک، مردی بود که طلسم ارزش «جذب» مک‌نلی را داشت؛ و «پدر» موسفید، با تشویق به بی‌عرضگی جوانان، احتمالاً ویژگی‌هایی را وانمود می‌کرد که نداشت. دیده‌ایم که فیلیپس چقدر قاطعانه و ناباورانه وقتی شخصیت واقعی جاسوس برای اولین بار مورد انتقاد قرار گرفت، ایستاد. وکلای انگلیسی فیلیپس را به عنوان مردی بسیار حیله‌گر به یاد می‌آورند. اما در مورد خیانت طلسم نویس مک‌نلی، او متقاعد نشده درگذشت. مردی که سادگی فولاد شهر ظاهری‌اش را دوست داشت از بین ببرد، تیزبینی عمیق‌تری داشت. «متروپلیس»، نقدی بر کانون وکلا، چاپ شده در سال 1805، در میان هدایای مک‌نلی ذکر دعا شده است - با تمام چیزهایی که دیده یا آموخته بود، حافظه‌اش آکنده از اندوه بود.

درک دقیق از افکار همسایه‌اش. جادو و طلسمات به نظر می‌رسید فیلیپس از سادگی ناشیانه‌ی دوست محترمش دلش به رحم آمده است؛ اما واضح بود که گاهی اوقات مک‌نالی نقش یک «آزارگر» را بازی می‌کرد، و چارلز هم چیزی جز حقیقت نمی‌گوید و می‌گوید: «چشم‌ها و صدایش مثل تیر به دل آدم می‌نشست.» [صفحه ۲۰۷] کسانی که می‌خواهند مسیر شغلی مک‌نالی در پزشکی قانونی را دنبال کنند، باید با «هاول» مشورت کنند... «ل» مخفف لیساگت است، که عاشق شوخی خوب است؛ جادو و طلسمات «م» برای مک‌نالی، که با طناب زندگی می‌کند! «الفبای وکالت» را می‌خواند. اما سخنرانی‌های مک‌نالی به بهترین دعانویس شهر عنوان یک سخنور دموکرات، که در تمام مناسبت‌های بزرگ ملی ایراد می‌شود، جایی است که به نظر می‌رسد او بهترین تأثیر نمایشی را دارد.